Voor de Protestantse Gemeente te Arnhem mocht ik een website maken. Er staat nog niet veel informatie op, maar dat heeft ook te maken met het doel van de site.
Wie in Arnhem een protestantse kerk zoekt, komt al snel op de website van de Raad van Kerken (met vele andere gemeente en gezindten) of op een website van één van de wijkgemeenten terecht. Het was voorheen niet echt duidelijk welke kerken nu wel en niet onder de noemer ‘Protestante Gemeente te Arnhem’ vielen. Daar hebben we verandering in willen aanbrengen. Met deze nieuwe webpagina verwijzen we naar de verschillende wijkgemeenten (want daar gebeurt het allemaal) en naar andere kerken en organisaties waar we nauw mee samenwerken.
Als uitgangspunt voor het ontwerp hebben we een kaartje van Arnhem genomen en daar foto’s van de verschillende kerkgebouwen op geplaatst. Wie nu een wijkgemeente in een bepaald stadsdeel zoekt, kan in één oogopslag zien welke kerken in de buurt liggen.
De lente is vol liefde en krolse krullen. Die kreet heb ik niet zelf bedacht. Gelezen in 96, een blad van Fontshop. Maar de frivoliteit is er niet minder om. Als letter gebruikte ik Tagettes van Pia Frauss.
Als je schrijft, laat je met een apparaat ( pen, potlood, beeldscherm, stok, guts, typemachine, printer, etc.) vlekken of strepen achter op een ‘medium’. Die vlekken maak je doelbewust; je wilt immers dat het gelezen wordt. Soms wil je het zelf nog eens nalezen (bijv. een boodschappenlijstje) en soms is de boodschap bestemd voor een ander (bijv. SMS). Schrijven is iets visueels; samen met lezen staat het tegenover de auditieve kant van taal (spreken en luisteren). Er zijn opvattingen over schrijfonderwijs en handschrift die de motorische kant van "het schrijfproces" benadrukken. Ik denk daar anders over.
Ik denk dat ‘met meer aandacht kijken’ ook een belangrijk element in schrijfonderwijs kan zijn. Kennis en kunde in het kijken naar het geschreven woord zou verbetering van de kwaliteit van et handschrift op kunnen leveren. Ik zeg het voorzichtig, want ik heb geen onderzoek binnen handbereik dat dit idee kan bevestigen. Ik kijk naar de afbeeldingen op deze pagina en cirkels met verschillende richtingen in het contrast in een letter. Ik zie cirkels die op verschillende afstanden van elkaar staan. Er is iets met de verdeling van de ruimte en het ritme.
Ik vraag me gewoon af … Misschien weten andere mensen niet precies waar je op moet letten? Misschien heeft niemand ze verteld dat die ruimte en dat ritme zo belangrijk zijn. Misschien hebben ze niet door dat het een spel van zwarte en witte vlekken is? Misschien weten anderen niet dat als je schrijft, dat je vlekken verdeelt?
Na de stilte van de afgelopen dagen is er weer even tijd voor experiment. Eén van mijn favoriete ontwerptools is Processing. Door JAVA-achtige programmacode in te typen kun je verschillende soorten beelden genereren. Je kunt werken met afbeeldingen, teksten, vectoren, 3D-modellen, etc.
Sinds het eerste jaar van de opleiding grafisch ontwerpen heb ik me afgevraagd wanneer een ‘a’ nog een ‘a’ is. Op zich is dit een vreemde vraag, want een ‘a’ herken je als je er één ziet. Maar de vormen van letters zijn aan een strikt stelsel van regels onderhevig. Een bekend ontwerp-probleem is bijvoorbeeld het onderscheid tussen de ‘1′, ‘I’ en ‘l’. Deze tekens lijken zo sterk op elkaar dat een letterontwerper op subtiele, doch duidelijke wijze het verschil moet aangeven. Er is zelfs een speciale term voor: homoglyphs.
Deze vraag gaf me aanleiding iets met veranderende lettervormen te maken in Processing. De meest ‘computerletters’ bestaan uit ‘vectoren’. Lijnen die tussen een aantal rasterpunten worden getekend (zie afb.).
Die punten kunnen je in Processing vrij makkelijk laten verschuiven over je vlak. De ene letter wordt dus een andere; de letter vervormt. Elke letter bestaat uit drie ‘anchor-points’ en vier ‘control-points’. De ‘g’ is dus eigenlijk niets meer dan:
float[] g = {70,40,-50,60,40,270,80,40,70,130,110,190,10,180};
Het resultaat staat hier. Door letters te typen zullen de punten gaan schuiven en vloeit de ene letter over in de andere. Veel plezier ermee.
Op het moment leg ik, samen met Elke Jansen, de laatste hand aan de eerste van een reeks dagprogramma’s van de AVVK. Op 24 september speelt Robert Rojer in Musis Sacrum. Jan Brokken geeft een toelichting op de werken die gespeeld gaan worden.
Het belooft een mooi concert te worden. Ik heb gezien wat dhr. Rojer gaat spelen en voor zover ik kan beoordelen is het zeker de moeite waard.
About 2000 years ago some Scandinavian people visited went on holidays in the Alps and learned to read and reproduce the scratches made by the people who lived there. That said that their forefathers got it from people more south, somewhere near Italy or Greece.
Once they returned home their youngest son (who else) started scratching the signs everywhere he could.
“Impressive”, said the local fishermen, who always argued whose fish was sold to whom. “Can you use this to write our names?”, they asked. “Of-course”, said the boy, “I can write whatever you want.” Another guy was impressed and needed something to honour his father. A few days ago he died in a terrible accident. “Write something nice about my father”, he said “and make sure it lasts till eternity!” The boy tried scratching in stone, but discovered that stone was too hard to cut. “Let’s try something more heavy!” and he picked up his fathers hammer.
He started somewhere on the edge, but after a few hours of hard hammering, he realised that his text wasn’t gone fit. “Well, I’d better carve in a circle, or even better, a snake.” He started chopping and finally turned his gray rock into a monument.
A few years later some monks from the south came up with a new idea: portable scratching: in living colour. Their rock was with as snow (and fold-able like paper) and their hammer was sharp as a needle (and light as a feather). The writing looked a bit different than the ones they were used. Some said it looked worse, but because the monks threatened to kill everyone who refused, the new scripture was soon used by everyone in the country (Thank God!).
In the meantime some rebels wrote their signs on walls all over the world. Others carved in wooden boxes and decorated steel with their secret signs. “If it were only possible to create some-kind of secret mystery about our carving, everyone would want to have our engravings”, they said one-another.
Beautiful Sagas were told to emphasize the relevance of rune.
But what is the real relevance of runes? What’s the influence on western typedesign?
Hoewel ik nog geen kant-en-klare fonts heb, ben ik wel bezig met het tekenen en digitaliseren van letters. Op dit moment liggen er twee projecten te wachten.
Het eerste project is ‘Hadassa’, een cursieve letter die geïnspireerd is op de FF Quadraat van Fred Smeijers, maar toch even anders. Het zal een ‘upright-italic’ worden, hetgeen van oudsher het geval was bij cursief schrift. De letter moet zuinig lopen en–in tegenstelling tot de meeste cursieven–ook geschikt zijn voor broodtekst.
Mijn tweede letterontwerpproject is ‘WC’. Eigenlijk heette het eerst Wijde Cursief, maar dat is geen geschikte naam voor een letter, omdat het een aanduiding voor het gewicht van een letter is (net als bold, italic of regular). WC is de werktitel van een brede, rechtopstaande cursief. Het zal meer een displayletter worden die geschikt is voor koppen, etc.
Leters tekenen is leuk en lekker; ik doe het al jaren. Hoe maak je daar een bruikbaar lettertype voor de pc/mac van? Programma’s als Fontlab en HighLogic vind ik vooralsnog te duur. Ze zijn waarschijnlijk hun geld meer dan waard, maar ik heb het geld er niet voor.
Er is ook Fontforge. GNU/GPL draait onder Linux, Cygwin, etc. en kan de meest obscure letterformaten aan. Affijn, na enkele pogingen met Cygwin, heb ik besloten van een oude Pentium …(566 Mhz, 512 Mb, 10 Gb) een Linux boxje te maken. ‘t Is gelukt… Met Xubuntu (uiteindelijk met ‘Blackbox’ als Window Manager kan ik (legaal) met letters aan de slag. Nu alleen nog een scanner om de getekende letters op de harde schijf te krijgen.
ontwerp op maat
Arjen van Voorst BNO ontwerpt voor u op maat. Standaardoplossingen bestaan niet; elke uitdaging vraagt om een eigen aanpak. Neem contact op voor een afspraak.
06 – 200 99 662arjen@typovar.nl
