Kijkend naar Runen en de manier waarop ze ‘geschreven’ worden, valt me op dat deze tekens, in tegenstelling tot de Latijnse letters niet of nauwelijks een ‘dik-dun-verschil’ vertonen. Runen werden (en worden) in stenen gehakt of in hout gekrast en bestaan daardoor uit lijnen van gelijke dikte. Schrijven met een brede of spitse pen op papier levert dat wel op. Het is juist des te opvallender dat in veel Zweedse boeken letters met grote ‘dik-dun-verschillen’ gebruikt worden. Ook in oudere boeken die ik via Google Books heb bekeken zag ik letters zoals Baskerville en Caslon. Hoe het komt dat men in Zweden geen rijkere typografische traditie kent is me ook nog niet duidelijk. Swedish Design is een begrip; in één adem genoemd met IKEA. Deze ontwerpen vinden blijkbaar geen gehoor onder letterontwerpers. In een e-mail van FontShop (Fonts of a Feather, july 2007) lees ik bij thuiskomst:
Book typography should deliver the text without distraction. Stockholm’s Stefan Hattenbach achieves this goal with a classic family that is both reserved and expressive.
Er is dus wel hoogwaardig Scandinavisch letterontwerp. Maar hoe verhoudt zich deze vorm van ontwerpen met productdesign?
Ik ben in Zweden naar een aantal runestenen geweest. Ik heb met mensen gesproken, veel gezien en geleerd. In de komende maanden werk ik dit uit en mijn bedoeling is een boekje te maken hierover. Hoewel ik nog niet alle runestenen in Zweden heb kunnen bekijken, is me wel duidelijk dat de functie van de stenen (en hun inscripties) vergelijkbaar is met die van bijv. de zuil van Trajanus. De functies van Runen worden vanuit verschillende vakgebieden onderzocht en beschreven. Ik probeer me voor te stellen hoe iemand in die tijd een gedachte wilde bewaren door het op te schrijven. Misschien kon hij zelf niet goed schrijven of tekenen, maar kende hij iemand die de herinnering aan een waardevol mens kon vastleggen in steen. Opdat hij niet is vergeten!
